Δεν σας θυμάμαι, κύριε σας λέω. Μην επιμένετε.
Τώρα που φεύγει το 2010 θέλω να κάνω μια λίστα με το τι θέλω να θυμάμαι. Το υπόσχομαι στον εαυτό μου κάθε χρόνο αλλά ποτέ δεν το κάνω. Μένει μόνο στα χαρτιά, κολλάει στη γραφειοκρατία, τέλος πάντων πάντα θυμάμαι ότι να’ ναι. Άχρηστες λεπτομέρειες μου σκάνε στο άσχετο εκεί που περπατάω. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να μπει ένα τέλος σε αυτό το χάος.
Επίσης θα ήθελα να μπει μια τάξη στη ντουλάπα μου και να μου κολλήσουν κάτι ποτόσημα και κάτι βαρέα και ανθυγιεινά. Επίσης θα έπρεπε να υπάρχει ειδικό ένσημο για τις μακροχρόνιες σχέσεις-το ένσημο της Μητέρας Τερέζας. Όταν δηλαδή τον/την/το κάνεις άνθρωπο- back to basics- θα πρέπει το κράτος να σου χορηγεί ένα ελάχιστο επίδομα για αυτή σου την προσφορά σε ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο. Να βγάλεις έστω τα της ψυχανάλυσης.
Σε αυτό τον κόσμο υπάρχει νόμος για το κάθετι.
Στην πόλη του Γιορκ μπορεί να σκοτώσει κανείς έναν Σκωτσέζο μέσα στο εσωτερικό των αρχαίων τειχών της πόλης, αλλά μόνο αν αυτός κρατάει στα χέρια του τόξο και βέλος.
Στη Φλόριντα οι ανύπαντρες γυναίκες που κάνουν αλεξιπτωτισμό τις Κυριακές κινδυνεύουν με φυλάκιση.
Στη Βρετανία ένας άντρας που αναγκάζεται να ουρήσει δημοσίως μπορεί να το κάνει νόμιμα μόνο αν στοχεύει την πίσω ρόδα του αυτοκινήτου του και ταυτόχρονα ακουμπάει το δεξί χέρι του πάνω στο όχημα.
Στο Μαϊάμι είναι παράνομο να κάνει κανείς σκέιτμπορντ μέσα σε αστυνομικό τμήμα.
Στην Ινδονησία η τιμωρία για τον αυνανισμό είναι ο αποκεφαλισμός.
Στο Ισραήλ, είναι παράνομο να σκαλίζεις τη μύτη σου την Κυριακή
Αλλά κατά τα άλλα είναι νόμιμο να ακούς ό,τι μαλακία του κατέβει του αλλουνού στο κεφάλι χρονιάρες μέρες.
