Πώς ο λαός αγνοήθηκε και η Δημοκρατία μας μίκρυνε

Μετά τη ΔΕΘ, πολιτικοί και δημοσιογράφοι έβαλαν στη κυβέρνηση πλαφόν δύο μηνών. Στα τέλη του Σεπτέμβρη,όμως, φαίνεται πως εφόσον ψηφιστεί και η έκτη δόση του δανείου, το δίδυμο Παπανδρέου-Βενιζέλος θα πάρει παράταση μέχρι και την επόμενη δόση, σε μερικούς μήνες ακόμα, Ο πρωθυπουργός φαίνεται αποφασισμένος να μην παραδώσει την εξουσία  δηλώνοντας παντού ότι δεν πάμε σε εκλογές και ότι θα προχωρήσει στην εφαρμογή όσων προβλέπονται στο Μεσοπρόθεσμο χωρίς αναδιαπραγματεύσεις και αλλαγές.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου κρατιέται στη ζωή για δύο λόγους: πρώτον δεν έχει χάσει τη κοινοβουλευτική  του ομάδα του ΠΑΣΟΚ και δεύτερον έχει την ισχυρή πολιτική στήριξη της τρόικας και του Βερολίνου. Κανείς δεν αμφισβητεί πως οποιοδήποτε έρεισμα στη κοινωνία είχε κάποτε ο Παπανδρέου το έχει χάσει από καιρό. Αυτή η κυβέρνηση, λοιπόν, επιβιώνει όχι γιατί τη στηρίζουν οι έλληνες πολίτες αλλά εξαιτίας 156 βουλευτών με ονοματεπώνυμο και  συγκεκριμένα εξωγενή κέντρα εξουσίας.

Πιστεύω ότι μπορεί να τεθεί στα σοβαρά, πλέον, ζήτημα δημοκρατικής νομιμοποίησης και παράκαμψης της Δημοκρατίας στη χώρα. Τα δημοκρατικά “ατοπήματα” είναι πολλά, από τα καθημερινά αναίτια χτυπήματα των δυνάμεων καταστολής σε πολίτες στο Σύνταγμα μέχρι και το αντισυνταγματικό, όπως πολλοί λένε, χαράτσι για τα ακίνητα. Υπάρχουν, όμως, τρία σημαντικά, βαθιά αντιδημοκρατικά, παραπτώματα του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης που είναι ενδεικτικά της νοοτροπίας που τους διακατέχει και που έχουν κοινό παρανομαστη το γεγονός ότι έχει παρακαμφθεί σκοπίμως ο ελληνικός λαός.

Πρώτον, ο Παπανδρέου προεκλογικά το '09  ενω ήταν ενήμερος της οικονομικής κατάστασης της χώρας παραπλάνησε τους έλληνες ψηφοφόρους. Γνώριζε τη κατάσταση της οικονομίας και παρουσίασε ένα πλάνο στο λαό που ουδεμία σχέση είχε με τη πραγματικότητα και όσα σκόπευε να εφαρμόσει.

Δεύτερον, είπε ψέμματα στους πολίτες για το ΔΝΤ. Αποδεδειγμένα, την ίδια στιγμή που διαβεβαίωνε το κόσμο ότι δεν θα έρθει το ΔΝΤ στη χώρα εκείνος το είχε ήδη καλέσει. Διαπραγματευόταν τους όρους παραχώρησεις κυριαρχιών της Ελληνικής Δημοκρατίας ερήμην του ελληνικού λαού.

Τρίτον, το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο και το σύνολο των διαρθρωτικών αλλαγών και μέτρων που    τα συνοδεύουν αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του ελληνικού Κράτους χωρίς οι πολίτες να έχουν δώσει την ανάλογη πολιτική εντολή. Η φύση του Κράτους αλλάζει και οι πολίτες δεν έχουν πάρει το λόγο. Η  πρόταση του Παπανδρέου για δημοψήφισμα μου θυμίζει πλέον τη περίφημη σκηνή του Μαυρογιαλούρου με τα “θα”.

Το τέταρτο, όμως, και βασικότερο παράπτωμα είναι πως αυτή τη στιγμή η πολιτική δεν παράγεται από τα κάτω προς τα πάνω αλλά από πάνω προς τα κάτω. Δεν έχει κανείς αμφιβολία ότι η κυβέρνηση δεν κυβερνά βάσει των εντολών της κοινωνίας αλλά βάσει όσον αποφασίζονται από εξωθεσμικούς παράγοντες, από τα κλειστά γραφεία των Βρυξελλών, του Βερολίνου και της Νέας Υόρκης. Οι έλληνες πολίτες δεν μιλάνε. Η Μέρκελ, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ αποφασίζουν και η κυβέρνηση Παπανδρέου εφαρμόζει.

Η Δημοκρατία στην Ελλάδα περιορίζεται. Εκλογές πρέπει να γίνουν άμεσα καθώς η τωρινή κυβέρνηση δεν έχει την απαραίτητη λαϊκή εντολή για να κυβερνήσει. Οι εκλογές θα είναι πρόβλημα για τη τρόικα, πιθανόν, όμως, μία πρώτη σωστή στροφή για τη χώρα. Οι κάλπες θα είναι ο καλύτερος τρόπος αυτή τη στιγμή για να πάρουν οι πολίτες το λόγο στα χέρια τους και να επιλέξουν τα μελλοντικά βήματα που θα ακολουθήσει η χώρα. Αρκεί να μην προεξοφλήσουμε τις δυνατότητες της Δημοκρατίας. Γιατί η πολιτική πτώχευση της χώρας είναι πιο σημαντική από την οικονομική.

Γιατί δικάζεται ο πρώην πρωθυπουργός της Ισλανδίας

Πριν από μερικές εβδομάδες – στις 5 Σεπτεμβρίου- ξεκίνησε η δικαστική δίωξη του πρώην πρωθυπουργού της Ισλανδίας, Γκέιρ Χάαρντ, για το χειρισμό της κρίσης της χώρας το 2008. Ο κος Χάαρντ, είναι ο πρώτος πολιτικός στο κόσμο που αντιμετωπίζει διώξεις που αφορούν τη παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Σύμφωνα με τους κατηγόρους του, ο Χάαρντ ευθύνεται για τη “τεράστια αμέλεια” αναφορικά με την επίβλεψη και τον έλεγχο των τραπεζών πριν από τη κρίση.
Οι κατηγορίες που απαγγέλονται στον κο Χάαρντ είναι οι εξής:

- Αμέλεια των πρωθυπουργικών καθηκόντων του μπροστά στο κίνδυνο καταβύθισης των ισλανδικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και της Κεντρικής Τράπεζας. Ένα κίνδυνο που γνώριζε ή θα έπρεπε να γνωρίζει και να αντιδράσει με τα ανάλογα μέτρα για να αποφευχθούν οι (τότε) μελλοντικοί κίνδυνοι κατάρρευσης του Κράτους.

- Αποτυχία να πάρει πρωτοβουλίες και να καταθέσει προτάσεις για να υπάρξει μία περιεκτική ανάλυση των οικονομικών κινδύνων που αντιμετώπιζε το ισλανδικό Κράτος όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες.

- Δυσπραγία και αμέλεια αναφορικά με δραστικά μέτρα που έπρεπε να πάρει το Κράτος για να περιορίσει το μέγεθος του ισλανδικού τραπεζικού συστήματος.

- Αμέλεια που αφορά τη μη λήψη μέτρων για τη προστασία των  τραπεζικών καταθέσεων των ισλανδών πολιτών.

- Αμέλεια σχετικά με τη λανθασμένη εκτίμηση της κυβέρνησης του όσον αφορά τη πραγματική οικονομική κατάσταση της ισλανδικής οικονομίας όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας το 2006.

Για ένα μεγάλο κομμάτι των ισλανδών πολιτών, η συγκεκριμένη δίκη είναι ένα αίτημα της κοινωνίας για δικαιοσύνη και απόδοση ευθυνών για όσους είναι υπεύθυνοι για την οικονομική κατρακύλα της χώρας. Μάλιστα, φαίνεται πως οι Ισλανδοί δεν αρκούνται στην εκδίκαση του πρώην πρωθυπουργού καθώς όλο και περισσότερες φωνές ζητούν τη παραπομπή σε ειδικά δικαστήρια αρκετών μελών της κυβέρνησης του κου Χάαρντ. Να σημειωθεί πως παράλληλα με τη συγκεκριμένη δίκη, διεξάγονται εκτεταμένες έρευνες για οικονομικά εγκλήματα στο τραπεζικό τομέα και αναμένονται να απαγγελθούν κατηγορίες σε μεγαλοτραπεζίτες.

Σίγουρα, η περίπτωση της οικονομικής κρίσης της Ισλανδίας είναι αρκετά διαφορετική από την αντίστοιχη ελληνική. Αυτά έχουν ειπωθεί πολλάκις. Αλλά βρίσκω ενδιαφέρον ότι σε μία ευρωπαΪκή χώρα με πολιτική κουλτούρα που ουδεμία σχέση έχει με τη δική μας, οι πολίτες βάζουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου έναν πρώην πρωθυπουργό που απέτυχε.