Η απούσια, για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα, του έτερου ήμισυ από το blog νομίζω μου δίνει τη δυνατότητα πιο πολύ από ποτέ να δημοσιεύω ό,τι θέλω. Όχι πως πριν δεν το έκανα, απλά νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το γυρίσουμε στο βιωματικό στυλ. Ή απλά μπορούμε να χωρίσουμε τα χωράφια μας, βρε αδερφέ. Καλή καρδιά.
Εμένα άλλο με απασχολεί. Προχθές μου σπάσανε ένα ποτήρι του κρασιού. Τα έβαψα μαύρα. Μεγάλωσα, είπανε αμέσως οι κακές γλώσσες. Ωστόσο, τακτοποιώντας ένα- ένα τα ποτήρια που διασώθηκαν μετά από την επιδρομή των ανθρωπόμορφων πλασμάτων διψασμένων για αλκοόλ-ένα μεγάλο συγνώμη σε όσους ήπιαν σαμπάνια σε πλαστικό- συνειδητοποίησα πως το κάθε ποτήρι είχε τη δική του ιστορία.
Συνειδητοποίησα επίσης πως κοντεύα να κάνω εξάδα από αρκετά καλαίσθητα χαμηλά ποτήρια. Τόσα βράδια με 7 ευρώ το ποτό και τον dj να παίζει 50cent με το που μπαίνουμε στο μάγαζί-του στυλ μας την πέσαν τα δεκάχρονα- επιτέλους δικαίωθηκαν.
Πώς η μάνα μας έχει τα καλά σερβίτσια?? 'Ετσι και εμείς στα 50 μας θα έχουμε μια άξια συλλογή ποτηριών και σίγουρα όχι ένα άξιο συκώτι.
Όσο περνάν τα χρόνια τόσο δεν σου φτάνει το αλκοόλ και όλο και πιο νωρίς κλείνουν τα μαγαζιά. Τι σύμπτωση δεν προλαβες να τελιώσεις το ποτό σου! Έτσι με τον καιρό ποτήρι το ποτήρι γίνεται ιστορία...
Ιστορία από παλιά στο Τέξας..στην Αλαμπάμα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου